Nowa strona, stare adresy. Jak zaplanować przekierowania przy przebudowie witryny?

Nowa strona jest gotowa, menu wygląda lepiej, oferta wreszcie daje się czytać na telefonie. W dniu uruchomienia znika jednak kilka starych adresów. Właściciel dowiaduje się o tym od klienta, który otworzył zapisany link i zobaczył błąd. Chwilę później ktoś proponuje przekierowanie wszystkich dawnych podstron na główną. To szybkie rozwiązanie zamienia kilka różnych problemów w jedną trudną do ocenienia zmianę.

Przekierowania przy przebudowie witryny najlepiej zaplanować przed publikacją. Punktem wyjścia jest odpowiedź na pytanie: gdzie po zmianie ma trafić człowiek, który otworzy stary adres? Kod odpowiedzi serwera powinien wynikać z tej decyzji.

Nowy projekt graficzny nie wymaga nowego adresu

Najpierw sprawdź, które URL-e rzeczywiście muszą się zmienić. Przebudowa szablonu, poprawa tekstu i zmiana menu często mogą odbyć się przy zachowaniu adresu. Jeśli oferta nadal dotyczy tej samej usługi, nowy wygląd nie jest sam w sobie powodem przeniesienia jej do innego katalogu.

Zachowanie sensownego adresu ogranicza liczbę ruchomych elementów. Klienci, linki z innych stron i wyniki wyszukiwania nie muszą przechodzić przez dodatkowy krok. Warto więc uzasadnić każdą zmianę, zanim pojawi się ona w pliku przekierowań. Samo skrócenie URL-a o jedno słowo nie zawsze równoważy koszty reorganizacji.

Zrób listę także tych podstron, których nie ma w menu

Menu przedstawia wybraną część serwisu. Starsza kampania, artykuł sprzed kilku lat i plik PDF mogą nadal zbierać wejścia albo mieć linki z zewnętrznych witryn. Jeżeli projektant przepisze wyłącznie widoczne pozycje nawigacji, te materiały łatwo wypadną z planu.

Połącz listę adresów z obecnej mapy witryny, odczytu serwisu, Search Console, analityki i dostępnych danych o linkach. Żadne źródło osobno nie musi być kompletne. Przy każdym adresie zapisz jego rolę: usługa, poradnik, dokument, kategoria, kontakt. Dopiero potem zdecyduj, czy treść zostaje, jest łączona, przenoszona czy usuwana.

Nie potrzebujesz do tego skomplikowanego systemu. Arkusz z pięcioma kolumnami — stary adres, nowy adres, decyzja, uzasadnienie, wynik kontroli — często wystarcza, żeby wykryć najdroższe pomyłki przed startem.

Przykładowa mapa decyzji

Poniższe adresy są przykładem roboczym, a nie dokumentacją migracji konkretnego klienta.

Najważniejsza jest zgodność celu. Użytkownik pytający o określoną usługę powinien znaleźć jej aktualną wersję. Przy połączeniu dwóch artykułów nowy materiał musi rzeczywiście przejąć potrzebną odpowiedź. Inaczej poprawny technicznie skok pozostawia człowieka bez tego, po co przyszedł.

Dlaczego nie kierować wszystkiego na główną

Google ostrzega przed zbiorczym przekierowywaniem niepowiązanych stron do jednego celu. Takie zachowanie może zostać potraktowane jak pozorny błąd 404, czyli sytuacja, w której adres formalnie działa, ale nie dostarcza oczekiwanej treści. Z perspektywy klienta problem widać jeszcze prościej: link do instrukcji otwiera ogólną prezentację firmy.

Odpowiedź 404 lub 410 bywa uczciwym stanem dla treści trwale usuniętej bez odpowiednika. Nie warto jej maskować wyłącznie po to, żeby raport nie zawierał żadnych brakujących adresów. Ważne jest, czy błąd dotyczy potrzebnego materiału i czy prowadzą do niego aktualne linki wewnętrzne.

Kod przekierowania i droga do celu

Przy trwałej zmianie adresu Google zaleca trwałe przekierowania po stronie serwera, na przykład 301 lub 308. Przekierowania tymczasowe, takie jak 302 i 307, służą innemu komunikatowi o zmianie. Wdrożenie musi odpowiadać rzeczywistemu planowi, a nie domyślnej opcji pierwszej napotkanej wtyczki.

Sprawdź też drogę. Stary adres powinien prowadzić bez zbędnych przystanków do aktualnego odpowiednika. Jeśli przechodzi przez wersję HTTP, dawny katalog i jeszcze jeden adres, kolejne zmiany będą trudniejsze do utrzymania. Nowe menu i linki w treści powinny wskazywać od razu docelowe URL-e.

Na stronie docelowej skontroluj odpowiedź 200, dostępność treści, deklarację canonical oraz brak przypadkowej blokady indeksowania. W nowej mapie witryny podawaj aktualne adresy. Sam plik przekierowań nie naprawi sprzecznych sygnałów pozostawionych w szablonie.

Odbiór migracji powinien zawierać stare linki

Podczas odbioru nie wystarczy przejść przez nową główną i kilka przycisków. Uruchom kontrolę starej listy adresów: kod odpowiedzi, docelowy URL, liczba przekierowań i zgodność treści. Osobno sprawdź ważne formularze, telefony i pliki. Adres może działać, podczas gdy klient nie potrafi już wysłać zapytania.

Po starcie obserwuj Search Console, ruch na ważnych podstronach oraz błędy pojawiające się w serwisie. Zmiany widoczności mogą wystąpić podczas ponownego przetwarzania witryny; nie należy obiecywać identycznych pozycji od pierwszej godziny. Zachowaj kopię starej strony i gotowy plan cofnięcia wdrożenia, jeśli kontrola wykaże poważny problem.

Dobry odbiór kończy się listą zweryfikowanych przejść. Dzięki niej za pół roku nadal wiadomo, dlaczego określony stary adres prowadzi do tej konkretnej podstrony. Taka dokumentacja przydaje się częściej niż ekran pokazujący samo zero błędów.

Jeśli przebudowujesz witrynę i chcesz zachować jej sensowną strukturę, prześlij adres serwisu oraz zakres planowanych zmian. Mapę przejść najłatwiej poprawić, zanim nowa wersja zastąpi starą.